پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی (وزارت علوم، تحقیقات و فناوری) مطالعات روان‌شناسی ورزشی 2345-2978 5 17 2016 09 22 The Effect of the Visual-Spatial Orienting on the Psychology Refractory Interference in Various Levels of Perceptual-Motor Task Difficulty اثر جهت‌دهی بینایی فضایی بر دوره بی‌پاسخی روان‌شناختی در سطوح مختلف دشواری تکلیف ادراکی-حرکتی 13 26 742 10.22089/spsyj.2016.742 FA مریم کاویانی دانشگاه شهید بهشتی- دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی علیرضا فارسی دانشگاه شهید بهشتی 0000-0002-2086-6632 بهروز عبدلی دانشگاه شهید بهشتی- دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی Journal Article 2016 05 01 Limits in performing concurrent multiple tasks often refer to as central attentional limitation. Visuospatial attention improves performance especially when stimuli are presented at attended locations. The aim of this study was answering to this question whether changing visuospatial attention by manipulating the cue-target compatibility would affect the attention mechanisms that limit central processing in multiple-task situations. In this experiment, a modified psychological refractory period paradigm was incorporated in which the second task was either a detection or discrimination, and a valid or invalid cue was presented before the first stimulus. The time interval between the first and second target were 200,400, and 900 ms. Finding revealed that visuospatial attention is related to the central attentional limitation, but controlling spatial attention without central resources is possible. محدودیت‌های اجرای هم‌زمان چند تکلیف اغلب محدودیت‌های توجهی نامیده می‌شود. توجه بینایی-فضایی عملکرد را بهبود می‌دهد، بویژه وقتی محرک‌ها در مکانی که قبلا مورد توجه قرار گرفته است، ارائه شوند. هدف پژوهش حاضر پاسخ به این سؤال بود، آیا تغییر در توجه بینایی فضایی از طریق دست‌کاری سازگاری نشانه-هدف می توانند مکانیسم‌های توجهی محدود کننده پردازش‌های مرکزی در تکلیف چندگانه را تحت تاثیر قرار دهد؟ در این پژوهش از یک الگوی دوره بی‌پاسخی روان‌شناختی تعدیل‌شده استفاده شد، که در آن تکلیف دوم ساده یا انتخابی بود و قبل از هدف اول یک نشانه سازگار یا ناسازگار با هدف ارائه می‌شد.فاصله زمانی بین هدف اول و دوم 200، 400 و 900 هزارم ثانیه بود. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که توجه بینایی فضایی در ارتباط با محدودیت‌های توجهی مرکزی است، اما احتمال کنترل توجه بینایی-فضایی بدون نیاز به منابع مرکزی پردازش نیز وجود دارد. https://spsyj.ssrc.ac.ir/article_742_e94550c93cd70fe748e6982b3439ad3b.pdf