هدف: هدف پژوهش حاضر تعیین روایی و پایایی نسخه فارسی مقیاس خودکارآمدی ورزشکار بود.

مواد و روش‌ها: بدین منظور، 296 ورزشکار مرد و زن رشته‌های تیمی و انفرادی پرسشنامه را تکمیل کردند. پس از تایید صحت ترجمه و روایی صوری، تحلیل عاملی تاییدی مبتنی بر مدل‌یابی معادلات ساختاری و با روش حداکثر درست‌نمایی بکار گرفته شد.

یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که پرسشنامه خودکارآمدی ورزشکار از پایایی مطلوب برخوردار است؛ به گونه‌ای که ضریب آلفای کرونباخ کل برابر با 0.89 و برای خرده مقیاس‌های کارآمدی رشته ورزشی( 0.85)، کارآمدی روانشناختی (0.71)، کارآمدی تفکر حرفه‌ای (0.71) و کارآمدی شخصیتی (0.58) به دست آمد. تحلیل سوالات نشان داد تمامی گویه‌ها با نمره کل آزمون همبستگی معنادار دارند و حذف هیچ یک از گویه‌ها موجب افزایش پایایی نشد. نتایج تحلیل عاملی تاییدی مرتبه اول مدل چهار عاملی را تایید کرد؛ به طوری که دامنه بارهای عاملی استاندارد برای عوامل رشته ورزشی ( 0.85- 0.66)، روانشناختی (0.68- 0.50)، تفکر حرفه‌ای (0.76-0.52) و شخصیت (0.67-0.30) در سطح معنادار قرار داشت. شاخص‌های برازش مدل نیز قابل قبول بود (χ²/df=2.04، CFI=0.94، TLI=0.93، RMSEA=0.06). همچنین تحلیل عاملی تاییدی مرتبه دوم وجود سازه کلی خودکارآمدی ورزشکار را تایید کرد.

نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد پرسشنامه خودکارآمدی ورزشکار از پایایی و روایی قابل قبولی در میان ورزشکاران ایرانی برخودار باشد و ساختار چهار عاملی آن با وجود یک عامل کلی خودکارآمدی حمایت شود. بر این اساس می‌توان از این پرسشنامه برای سنجش خودکارآمدی ورزشکاران بهره برد.

واژگان کلیدی: خودکارآمدی ورزشی، روان‌سنجی، ورزشکاران، مقیاس.